บทที่ 48

เฮนรี่

ผมกอดอกพิงกรอบประตู มองดูคอลลินรีบพับเสื้อผ้าใส่กระเป๋าเดินทาง วันนี้เขากำลังจะไปแล้วจริงๆ

และมันก็มีความรู้สึกเศร้าสร้อยอย่างลึกซึ้งจุกอยู่ในอกผม

ผมเกาต้นคอ "ไม่อยากจะเชื่อเลยว่านายไม่ได้จัดกระเป๋าตั้งแต่เมื่อวาน นายมีเวลาทั้งวัน มัวทำอะไรอยู่เนี่ย"

"เอ่อ ก็ใช้เวลาวันสุดท้ายอยู่กับป้าแม็...